|
Intermediairs (vervolg) De intermediairs zijn voor het grootste deel mensen die zelf ook van een minimuminkomen moeten leven en zijn dus als ervaringsdeskundigen bij uitstek geschikt als vertrouwde gesprekspartner. Als geen ander kunnen zij de situatie juist beoordelen. Er is voor deze methode gekozen omdat veel mensen die in armoede leven, hun vertrouwen in de officiële hulpverlening zijn kwijtgeraakt.” Wij zijn de ogen en oren van de Stichting. Daarbij moet je wel in het privéleven van de aanvragers duiken en dat is soms best gênant. Ik probeer het altijd zo simpel mogelijk uit te leggen en ik vertel de mensen ook dat ik beslist geen ambtenaar van de sociale dienst ben.” (intermediair Nelleke Keijzer) Naast kantoormedewerkers zijn er ruim tien mensen actief als intermediair. Intermediairs bezoeken de mensen die een aanvraag hebben ingediend, thuis. Zij bekijken met de aanvragers welke mogelijkheden de gemeente biedt om extra financiering te verkrijgen en brengen in kaart of de aanvraag in behandeling kan worden genomen. Een van de intermediairs is Nelleke Keijzer. Vroeger is zij onderwijzeres geweest. Toen ze nog voor de klas stond, was het de gewoonte dat de leerkrachten minstens één keer per jaar op huisbezoek gingen. ”Ik werkte toen in Scheveningen en heb daar veel gezinnen gezien die het moeilijk hadden. Nu zie ik echter veel meer armoede. Ik kom nu ook bij heel veel gescheiden mensen en dat was vroeger nooit. Ik vind het heel belangrijk dat kinderen kunnen meedoen met anderen. Het is echt vreselijk voor ze als dat om wat voor reden dan ook niet kan. En dan gaat het hier niet om het dragen van de juiste merkkleding, maar om sport en schoolreisjes. Die dingen die voor anderen zo normaal zijn. Armoede geeft ook zoveel ellende in de gezinnen: de kinderen worden opstandig in de puberteit en vaak dreigen ze te ontsporen”. Heel bijzonder "Ik krijg een soort van plaatsvervangende trots als ik mensen zie die - ondanks alle narigheid– toch veel kracht uitstralen. Die niet alleen een klaagzang laten horen, maar de wil hebben om de zaken aan te pakken en die zeggen dat het misschien morgen beter wordt. Zo ken ik een Somalische vrouw van 26 jaar. Ze heeft 5 kinderen en kreeg haar eerste op haar 16e. Nu zorgt ze ook nog voor een kindje van haar nichtje. Ze zegt: 'Ik heb niet veel, maar hier moet ik het mee doen. En mijn kinderen kunnen hier naar school en in Somalië niet'. Je wordt er klein van als je dat allemaal hoort". (Nelleke Keijzer, bestuurslid en intermediair) “Ik denk vaak dat de ambtenaren die achter hun bureau dingen uitdenken, geen feitelijk besef van de realiteit hebben. Wat weten zij van gebrek? Als je dit werk doet ben je er echter heel snel achter. Er is hier in Den Haag heel veel armoede, heel veel!”, zo stelt Nelleke Keijzer. Zij ziet het werk als intermediair als veel meer dan een baan. Het is zo veelomvattend. Je krijgt ook te maken met mensen die analfabeet zijn of die het heel moeilijk vinden om met instanties te bellen. Voor Jan Zuidgeest was het eigenlijk een logische stap om intermediair te worden. Als onderwijzer geeft hij namelijk Nederlandse les aan buitenlandse kinderen en hij is in zijn hele werkzame leven al bij kinderen betrokken. Hij weet waarover hij het heeft als het om armoede gaat. Als kind ondervond hij het aan den lijve. ”Ik ben in 1945 geboren. Mijn ouders moesten elk dubbeltje omdraaien maar dat viel niet op, want bij de buren was het net zo.
Maar de toestand nu! Voor ik hier aan begon wist ik niet dat er zoveel armoede was onder de mensen. Ik weet nu dat talloze mensen schulden hebben waar ze nooit meer uitkomen. Je ziet ook bij veel gebroken gezinnen dat de man mooi weer heeft gespeeld met zijn creditcard en z’n ex dan met grote schulden achterlaat”.
Er kwam ooit een Surinaamse vrouw bij mij aan de deur. Mijn adres had ze via een smoesje weten op te sporen. Ze had geldnood en vertelde me heel eerlijk dat een advocaat haar had geadviseerd een Nederlandse man aan de haak te slaan. Maar helaas voor haar, zover gaat mijn hulpverlening echt niet! (Jan Zuidgeest, intermediair)
Jan Zuidgeest noemt het contact met de aanvragers heel plezierig, ook al leven de mensen in armoede en ellende. Ik had eens contact gehad met een oma die voor haar kleinkind zorgde. Zij was zo blij dat ze sindsdien elk jaar als bedankje een kerstkaart stuurt. En nadat ik boeken had kunnen regelen voor zijn zoon, stond de vader elke avond met een zak tomaten voor mijn deur.
|
Vaak gestelde vragen 
