Vergrootglas

Haagse Raad van Kinderen: Luister naar de stem van jongeren

 

Zaterdag 20 november is het Internationale Dag van de Rechten van het Kind. Met Mrwan Alsamawi, Roudaina El Boussikhani, Drishti Jiawan en Michelle Reinhard van de Haagse Raad van Kinderen praten we over kinderrechten. Wat vinden zij belangrijke onderwerpen als het gaat over hun toekomst. Wat moet er volgens hun gebeuren, zodat er rekening wordt gehouden met de mening van jongeren. Er volgt een levendig gesprek over tal van onderwerpen. Maar eerst een voorstelrondje.   

Michelle is 16 jaar en zit al sinds 2017 in de Haagse Raad van Kinderen. Zij vindt het belangrijk om mensen te helpen. “Meedoen met de Raad van Kinderen is gewoon leuk.” Roudaina (8 jaar, groep 5) zit pas een half jaar in de Raad. Zij wil mensen een lach op het gezicht geven. Drishti (17 jaar) doet eindexamen havo en wil graag mensen helpen. “Ik weet hoe lastig het soms is als er geen geld is.” Mrwan is 16 en wil dat alle kinderen gelijke kansen hebben. “Om later een goede toekomst te hebben!”.

Alle kinderen gelijk

Het viertal is eensgezind: alle kinderen zijn gelijk. Geen kind moet zich anders voelen dan een ander. Roudaina: “Ik maak soms wel mee dat als iemand iets krijgt, dan niet altijd andere kinderen dat ook krijgen. Dat voelt niet gelijk.”  

Volgens Mrwan moet iedereen kunnen zeggen wat zij of hij wil zeggen. Dat hoort ook bij gelijke rechten. “Er wordt nog niet altijd geluisterd naar wat kinderen vinden. De mening van kinderen is belangrijk. We hebben aan de vorige wethouder (Bert van Alphen) gevraagd wat hij heeft gedaan met onze voorstellen voor betere huiswerkbegeleiding. De Raad van Kinderen controleert dan of er iets met ons advies wordt gedaan. Luisteren naar kinderen is stap een, maar daadwerkelijk iets doen is toch wel lastiger.” Michelle vult aan: “Veel kinderen hadden eerst niet de mogelijkheid om huiswerkbegeleiding te krijgen. Wij hebben toen als Raad van Kinderen aan de wethouder gevraagd om daar een oplossing voor te bedenken. Door onze vraag zijn er uren voor huiswerkbegeleiding in de bibliotheken gekomen.”

Drishti vindt het eigenlijk wel logisch dat er een algemene oplossing wordt bedacht. “Dat is al best een vooruitgang. Maar het zou nog beter zijn als er persoonlijke begeleiding mogelijk is. Ook is het dan belangrijk dat alle kinderen ervan weten.” “Door iedereen een brief te sturen en dit te vertellen”, suggereert Mrwan. “Want veel kinderen weten niet dat deze mogelijkheid er is. De Raad van Kinderen zou zo’n brief samen met de mensen van de gemeente kunnen opstellen en toesturen. Kinderen actief informeren.” 

Vrijwillige ouderbijdrage

Roudaina geeft nog een ander voorbeeld van waar de Raad van Kinderen over nadenkt en meepraat. “We hebben gesproken over de wet vrijwillige ouderbijdrage. Als een school een reisje organiseert kost dat de ouders geld. Maar we willen niet dat scholen brieven sturen dat ouders moeten betalen omdat hun kind anders niet mee mag. Niet iedereen kan dat betalen.” 

Mental health

Drishti brengt een nieuw onderwerp in, dat erg actueel is onder jongeren. “We horen vaak verhalen dat ongelijkheid invloed heeft op de mental health van kinderen. Door de coronatijd komen jongeren in een depressie. Als je geen gelijke kansen hebt, neemt de prestatiedruk alleen maar toe. Voor de coronacrisis was die druk er al, maar die is tijdens de lockdown erger geworden. Je hebt het gevoel dat je de lat hoger moet leggen.”

Huisvesting

Dan komt het onderwerp huisvesting op tafel. Hier wil de Raad van Kinderen binnenkort een vraag over stellen aan de burgemeester en wethouders tijdens een kindervragenuurtje. Door corona is dat nog even vooruitgeschoven. Waarom leeft dit onder jongeren? Mrwan: “Betaalbare woningen zijn er bijna niet meer voor mensen die werken. Dat is voor jongeren nog moeilijker, helemaal als je studeert en een studieschuld opbouwt.” Voor Michelle is dit een reden om voorlopig thuis te blijven wonen totdat ze 23 jaar is. “Dan zal ik waarschijnlijk met mijn broer samen uit huis gaan. Met zijn tweeën een woning zoeken is dan makkelijker te betalen. Je zal dan wel schulden moeten maken en vooraf wat geld hebben gespaard.”

Mrwan: “Studeren en veel werken is niet voor iedereen een oplossing om toch uit huis te kunnen. Je kan dan niet op je gemak studeren.” Drishti: “Tegenwoordig betaal je wel 1000 euro voor een kleine etage. Dat is voor een student niet te betalen”. Roudaina: “Voor oudere kinderen is het fijn dat ze een eigen plek hebben als ze moeten leren.”

Panel

Dat ze kunnen meepraten en om advies worden gevraagd is voor Mrwan, Drishti, Michelle en Roudaina een teken dat er in Den Haag met de rechten van kinderen rekening wordt gehouden. In de afgelopen vier jaar heeft de Raad van Kinderen op meerdere momenten van zich laten horen. “We hebben met Leergeld Den Haag bijvoorbeeld meegedacht over de mobieltjes voor brugklassers”, noemt Michelle. “De Raad staat open voor ideeën van alle kinderen uit de stad”, vult Mrwan aan. “Je kan je aanmelden en vragen of er nog plek is. Zo laat je je stem horen.” Drishti: “We hebben een panel met een ideeënbox. Daar kan ieder kind of jongere een vraag stellen.”

Meer informatie over meepraten met de Raad van Kinderen vind je op:

https://www.leergelddenhaag.nl/panel