Vergrootglas

 

Winnie: "Met een schone lei studeren voor de toekomst".

Als jonge moeder koos Winnie op haar 21ste vrijwillig voor een schuldhulptraject. Er braken ruim drie zeer pittige jaren aan, waarin ze moest rondkomen van 50 euro per week. Die tijd ligt inmiddels bijna zeven jaar achter haar. Nu is Winnie tweedejaars student Social Work aan de Haagse Hogeschool en combineert ze haar fulltime opleiding met een leven als alleenstaande moeder van een dochter van tien. “Mijn vriendinnen hebben me door die periode geloodst. Zonder hen zou ik depressiever zijn geweest.”

De geboorte van haar dochter deed Winnie besluiten om haar schuldensituatie serieus aan te pakken. “Ik heb er bewust voor gekozen om mijn kind groot te brengen. Mijn leven als alleenstaande ouder was niet zwaar zolang ik overzicht had. Door prioriteiten te stellen hield ik controle over mijn leven. Wat in die tijd niet paste was dat ik een opleiding zou kunnen volgen. De combinatie van studie met een baby was niet te doen. Ik had wel volop gelegenheid om plannen te maken voor het moment dat ik uit de schulden zou zijn.”

Om haar uit de schulden te begeleiden klopte Winnie aan bij een particuliere organisatie die bemiddelt bij schulden. “Ik had een casemanager die mijn inkomensbeheer verzorgde en mijn financiële verplichtingen regelde. Ik wist waar ik het voor deed en kon het ook niet meer uitstellen. Wat ik lastig vond was om te moeten koken voor zeven dagen, met een kind dat ook luiers nodig heeft. Je wordt er enorm creatief van. Uiteindelijk moest ik van de voedselbank gebruik maken omdat groente uit de supermarkt te duur is. Dan moet je wel door je ego heen, want leuke dingen met mijn vriendinnen doen zit er even niet in. Die vriendinnen waren wel mijn steun op momenten dat de moed je in de schoenen zakt. Doorgaan, perspectief zien en denken aan de toekomst, dat hield me op de been, ook al word je heen en weer geslingerd. Mensen zitten in het donker als ze niet uit hun schuldensituatie komen.”

Sociale druk

Dat ze ondanks die zware tijd toch ook kon genieten van samen eten met weinig geld, zorgde voor lichtpuntjes. “Eten brengt mensen samen. Van die 50 euro moest ik ook verzorgingsspullen en kleding kopen, maar sparen voor een tv kan gewoon niet. Ik heb me best arm gevoeld omdat je niks kan. In het weekend was het geld op. Dat moest ik van vriendinnen lenen om hoestdrank voor m’n zieke dochter te kunnen kopen. Het is niet leuk als je jezelf niet kan onderhouden. De feestdagen en verjaardagen van familieleden waren ook ingewikkeld omdat ik niets had om te geven. Dat zorgt voor sociale druk om anderen onder ogen te komen.” Wat haar situatie nog meer met haar deed is dat ze het gevoel had stil te staan. “Ik kon geen opleiding doen omdat studiefinanciering niet als inkomen wordt gezien. Daarom moet je fulltime werken of een uitkering hebben om van je schulden af te komen. Maar in die drie jaar had ik een opleiding kunnen afronden, denk ik wel eens.”

Toen eindelijk de datum in zicht kwam, dat Winnie schuldenvrij haar leven weer kon oppakken, was dat een enorme bevrijding. “In die laatste maand heb ik mijn begeleider heel erg lastig gevallen: wanneer is de datum, wanneer krijg ik m’n eerste storting? Voor het eerst in mijn leven had ik weer eens zoveel geld op mijn rekening. Via de gemeente hoorde ik van een ambtenaar van de Haagse Ooievaarspas en Leergeld Den Haag. Diezelfde dag nog heb ik een computer aangevraagd en Squla. Die computer gebruiken we nu nog, dat is inmiddels vier jaar. Toen kwamen de andere verstrekkingen als de winterkleding, de schoolspullen en de kadobon voor de verjaardag van mijn dochter. Vooral die computer was een verademing. Het is lucht, het is adem dat je krijgt, want de waarde is veel groter dan wat zoiets kost. Toegang tot internet is de basis voor heel veel. Schoolwerk, filmpjes kijken, ontspanning. Eindelijk kon mijn dochter iets delen op school, had ze iets te vertellen. Het socialiseren van kinderen is zo waardevol. Hun netwerk wordt er groter van, ze leren vriendschappen maken. Dat maakt haar sterker.”

Basis op orde

Sinds ze haar leven op de rit heeft, kon Winnie ook aan haar opleiding beginnen aan de Haagse Hogeschool. “Ik doe die studie voltijds omdat Ik me ergens aan moet committen, me er volledig aan kunnen overgeven. Het gedrag van mensen trekt me aan. Wat motiveert en stimuleert mensen en waar komt dat vandaan? Social work legt een algemene basis voor alle leefvlakken. Als ik klaar ben kan ik op een school werken, in de psychiatrie, of de ouderenzorg. Of toch met jeugd of kinderen. Je bent mensgericht bezig, dat maakt het voor mij interessant. In het eerste jaar liep ik stage bij de Kesslerstichting. Die mensen zijn pittig en vurig. Dan is iedere dag weer anders.”

(De afgebeelde personen op de foto zijn andere dan die in het artikel.)

 

 

Karlijn doet bij Leergeld Den Haag de huisbezoeken. Ouders worden thuis bezocht wanneer zij beroep doen op bijzondere hulp. “Nu het huisbezoek door de coronaregels voorlopig is vervangen door een telefonisch consult, is er gelukkig nog steeds het contact met de gezinnen, maar beleef je het contact wel anders. Ben je bij de mensen thuis, dan zie en voel je ook de omgeving waarin zij leven. Dat versterkt het verhaal waarmee families bij Leergeld Den Haag aankloppen.”

 

 

 

 

Ieder huisbezoek is speciaal en blijft je bij. Zoals ook onderstaand verhaal, welke Karlijn nog levendig voor de geest staat. Dat betrof een alleenstaande, ongedocumenteerde moeder met twee dochters. “Zij woonden toen in een tijdelijk onderkomen in Kijkduin. Het gezin had de beschikking over twee kamers en deelde de woonkamer met een andere dame. De moeder was een procedure gestart voor een verblijfsvergunning. Alleen de oudste dochter van zes had de Nederlandse nationaliteit. Moeder had daardoor recht op een kleine uitkering van ongeveer 200 euro per maand, waarmee zij moest zien rond te komen. Ik kwam op huisbezoek vanwege meerdere aanvragen, aangezien zij bijna niets kregen en geen ooievaarspas hadden. 

Één van deze aanvragen was een hele bijzondere aanvraag, het ging om een aanvraag voor een operatie. Het meisje had ernstige gehoorproblemen, waardoor zij problemen had op school en er gevaarlijke situaties ontstonden in het verkeer. Mevrouw was zelf naar het ziekenhuis geweest en het goede nieuws was dat het gehoorprobleem medisch verholpen kon worden. Omdat moeder eerlijk was geweest over haar ingewikkelde situatie, moest zij de ziekenhuiskosten zelf betalen. Of Leergeld Den Haag hier een oplossing voor wist? 

Dit verhaal greep mij enorm aan…! Ik heb toen een aanvraag gedaan bij de voorloper van de Sociale Fondsen Den Haag. Gelukkig werd de aanvraag goedgekeurd en kon de rekening van het ziekenhuis via Leergeld Den Haag betaald worden. Moeder was ontzettend blij!  Met het meisje is het sindsdien erg goed gegaan. De operatie was geslaagd, het meisje kan normaal horen en doet het goed op school. We ondersteunen de kinderen van dit gezin nog steeds met een fiets, schoolspullen en de winterkleding. Dat kan nu gewoon met de ooievaarspas geregeld worden, want deze hebben zij nu in hun bezit. Evenals een permanent verblijf in Nederland.”     

 

 

Leergeld Den Haag heeft 500 kinderen een feestelijke decembermaand kunnen bezorgen. In korte tijd wisten we rond Sinterklaas de actie Pepernoot op touw te zetten, die moeiteloos overging in een kerstgeschenkenactie.

Door het inschakelen van onze relaties in de diverse Haagse wijken kwam er een efficiënte logistiek op gang. Leergeld Den Haag verzorgde de inkoop, het verspreiden van alle cadeaus verliep via organisaties als Anna’s Gedoe, Escamp voor Vrouwen, het Wereldhuis, Stichting de Haven en Lichtpuntjes van Mariahoeve. Leergeld Den Haag bracht zelf ook pakjes rond bij gezinnen die niet de financiële middelen hebben om Sinterklaas of het Kerstfeest te vieren. De feestmaand werd mogelijk gemaakt door het Nationaal Fonds Kinderhulp.

 

 

Zaterdag 20 november is het Internationale Dag van de Rechten van het Kind. Met Mrwan Alsamawi, Roudaina El Boussikhani, Drishti Jiawan en Michelle Reinhard van de Haagse Raad van Kinderen praten we over kinderrechten. Wat vinden zij belangrijke onderwerpen als het gaat over hun toekomst. Wat moet er volgens hun gebeuren, zodat er rekening wordt gehouden met de mening van jongeren. Er volgt een levendig gesprek over tal van onderwerpen. Maar eerst een voorstelrondje.   

Michelle is 16 jaar en zit al sinds 2017 in de Haagse Raad van Kinderen. Zij vindt het belangrijk om mensen te helpen. “Meedoen met de Raad van Kinderen is gewoon leuk.” Roudaina (8 jaar, groep 5) zit pas een half jaar in de Raad. Zij wil mensen een lach op het gezicht geven. Drishti (17 jaar) doet eindexamen havo en wil graag mensen helpen. “Ik weet hoe lastig het soms is als er geen geld is.” Mrwan is 16 en wil dat alle kinderen gelijke kansen hebben. “Om later een goede toekomst te hebben!”.

Alle kinderen gelijk

Het viertal is eensgezind: alle kinderen zijn gelijk. Geen kind moet zich anders voelen dan een ander. Roudaina: “Ik maak soms wel mee dat als iemand iets krijgt, dan niet altijd andere kinderen dat ook krijgen. Dat voelt niet gelijk.”  

Volgens Mrwan moet iedereen kunnen zeggen wat zij of hij wil zeggen. Dat hoort ook bij gelijke rechten. “Er wordt nog niet altijd geluisterd naar wat kinderen vinden. De mening van kinderen is belangrijk. We hebben aan de vorige wethouder (Bert van Alphen) gevraagd wat hij heeft gedaan met onze voorstellen voor betere huiswerkbegeleiding. De Raad van Kinderen controleert dan of er iets met ons advies wordt gedaan. Luisteren naar kinderen is stap een, maar daadwerkelijk iets doen is toch wel lastiger.” Michelle vult aan: “Veel kinderen hadden eerst niet de mogelijkheid om huiswerkbegeleiding te krijgen. Wij hebben toen als Raad van Kinderen aan de wethouder gevraagd om daar een oplossing voor te bedenken. Door onze vraag zijn er uren voor huiswerkbegeleiding in de bibliotheken gekomen.”

Drishti vindt het eigenlijk wel logisch dat er een algemene oplossing wordt bedacht. “Dat is al best een vooruitgang. Maar het zou nog beter zijn als er persoonlijke begeleiding mogelijk is. Ook is het dan belangrijk dat alle kinderen ervan weten.” “Door iedereen een brief te sturen en dit te vertellen”, suggereert Mrwan. “Want veel kinderen weten niet dat deze mogelijkheid er is. De Raad van Kinderen zou zo’n brief samen met de mensen van de gemeente kunnen opstellen en toesturen. Kinderen actief informeren.” 

Vrijwillige ouderbijdrage

Roudaina geeft nog een ander voorbeeld van waar de Raad van Kinderen over nadenkt en meepraat. “We hebben gesproken over de wet vrijwillige ouderbijdrage. Als een school een reisje organiseert kost dat de ouders geld. Maar we willen niet dat scholen brieven sturen dat ouders moeten betalen omdat hun kind anders niet mee mag. Niet iedereen kan dat betalen.” 

Mental health

Drishti brengt een nieuw onderwerp in, dat erg actueel is onder jongeren. “We horen vaak verhalen dat ongelijkheid invloed heeft op de mental health van kinderen. Door de coronatijd komen jongeren in een depressie. Als je geen gelijke kansen hebt, neemt de prestatiedruk alleen maar toe. Voor de coronacrisis was die druk er al, maar die is tijdens de lockdown erger geworden. Je hebt het gevoel dat je de lat hoger moet leggen.”

Huisvesting

Dan komt het onderwerp huisvesting op tafel. Hier wil de Raad van Kinderen binnenkort een vraag over stellen aan de burgemeester en wethouders tijdens een kindervragenuurtje. Door corona is dat nog even vooruitgeschoven. Waarom leeft dit onder jongeren? Mrwan: “Betaalbare woningen zijn er bijna niet meer voor mensen die werken. Dat is voor jongeren nog moeilijker, helemaal als je studeert en een studieschuld opbouwt.” Voor Michelle is dit een reden om voorlopig thuis te blijven wonen totdat ze 23 jaar is. “Dan zal ik waarschijnlijk met mijn broer samen uit huis gaan. Met zijn tweeën een woning zoeken is dan makkelijker te betalen. Je zal dan wel schulden moeten maken en vooraf wat geld hebben gespaard.”

Mrwan: “Studeren en veel werken is niet voor iedereen een oplossing om toch uit huis te kunnen. Je kan dan niet op je gemak studeren.” Drishti: “Tegenwoordig betaal je wel 1000 euro voor een kleine etage. Dat is voor een student niet te betalen”. Roudaina: “Voor oudere kinderen is het fijn dat ze een eigen plek hebben als ze moeten leren.”

Panel

Dat ze kunnen meepraten en om advies worden gevraagd is voor Mrwan, Drishti, Michelle en Roudaina een teken dat er in Den Haag met de rechten van kinderen rekening wordt gehouden. In de afgelopen vier jaar heeft de Raad van Kinderen op meerdere momenten van zich laten horen. “We hebben met Leergeld Den Haag bijvoorbeeld meegedacht over de mobieltjes voor brugklassers”, noemt Michelle. “De Raad staat open voor ideeën van alle kinderen uit de stad”, vult Mrwan aan. “Je kan je aanmelden en vragen of er nog plek is. Zo laat je je stem horen.” Drishti: “We hebben een panel met een ideeënbox. Daar kan ieder kind of jongere een vraag stellen.”

Meer informatie over meepraten met de Raad van Kinderen vind je op:

https://www.leergelddenhaag.nl/panel

  

 

Benito is de duizendpoot bij Leergeld Den Haag. Hij wikkelt dagelijks tientallen vragen af die per mail of telefoon binnenkomen. De meeste gaan over de Schoolspullenpas en de Winterkledingpas: dat is zijn deskundigheid. Daarnaast kun je Benito vaak aan het loket vinden. Als een ouder met een vraag bij Leergeld Den Haag langs komt, staat hij ze vliegensvlug te woord.  

“Omdat ik zoveel mensen spreek en zie, hoor ik vaak heel indrukwekkende verhalen. Zo ook het verhaal van Annemarie; een moeder die door een aantal negatieve life events samen met haar kinderen op straat belandt. Na een verblijf bij een hulpverlener van het Leger des Heils, komt Annemarie bij  Leergeld Den Haag terecht. Met behulp van onze verstrekking werkt ze aan een structurele verandering in haar leven en dat van haar twee kinderen. Dit motiveert haar om zichzelf op te werken naar een mooie toekomst voor haar en de kinderen.” 

Nadat Benito haar had gewezen op de sociale kaart van Den Haag, konden de moeder en haar gezin verder worden geholpen. “Het lukte ze gelukkig om het hoofd te bieden aan de toeslagenaffaire. Er kwam eindelijk schot in de zaak; zij kreeg kwijtschelding en een vergoeding van de Nederlandse staat. Niet lang daarna kreeg ze ook een huis toegewezen. Ze belde me vol verbazing en goede moed op en vertelde mij dat het voortvarend met haar en gezin ging sinds de hulp van Leergeld Den Haag. En wat schetst mijn verbazing? Eind oktober nam ze opnieuw contact met ons op. Ze vroeg naar mij. Aan de telefoon vertelde Annemarie dat haar moeder de lotto had gewonnen. Met het geld was ze nu bezig een project op te zetten voor arme kinderen in Suriname die niet naar school kunnen en geen mogelijkheid hebben om zich te ontwikkelen”.

 

Computers weer piekfijn in orde te krijgen voordat ze naar de kinderen gaan. Daar zorgen studenten van ROC Mondriaan voor, die de ict-opleiding volgen. In september zijn Zidane en Mustafa bij Leergeld Den Haag begonnen aan hun stagejaar. 

Drie dagen in de week komen ze op kantoor, twee dagen gaan ze naar school. Behalve collega’s en medestudenten zijn de jongens ook buren. Ze komen uit dezelfde wijk en wonen praktisch bij elkaar om de hoek. Maar dat ontdekten ze pas tijdens de opleiding.

Zidane (17 jaar) is gek van tekenen, gamen en lezen. Hij verslindt boeken over games waar hij groot fan van is. “Ridders en draken spelen de hoofdrol. Zolang het maar lekker ‘medieval’ is.” Naast het Turks en Nederlands gebruikt Zidane regelmatig Engelse woorden. “Engels is ook een deel van mijn leven. Die taal gebruik ik met vrienden uit andere landen.” Uit interesse studeert hij ook nog Japans “De Japanse cultuur is deel van mijn hart. Ik ben nu een eigen stripboek aan het maken met Japanse karakters. Mijn idool is Kentaro Miura, bekend van o.a. de manga Beserk.”

Mustafa (17 jaar) vindt zichzelf typische een jongere van de generatie Z. “Ik kijk naar Netflix en lees boeken. Als vakgebied is ict erg leuk. Ik ben tijdens deze stage al veel te weten gekomen van software. Hoe zet je een computer in elkaar, hoe gaat het ghosten? Maar ook het bezorgen van de computers bij de gezinnen is erg leerzaam.”

Het leren omgaan met mensen, dat is wat de eerste stageweken hun nu al heeft gebracht. “Communiceren is erg belangrijk. Sociale vaardigheden onder de knie krijgen. Het werken in de praktijk maakt het leuk.” Behalve van hun begeleiders Merdad en Roel leren ze ook van elkaar. “We zijn goeie collega’s en serieuze werkers.” Hun indruk van Leergeld Den Haag is positief. “De andere collega’s zijn vriendelijk. Het lijkt wel een familie, ze laten je thuis voelen.”

 

 

Hulpverlening staat hoog in het vaandel van Leergeld Den Haag. Collega Farouk weet daar alles van. Hij is een van de collega’s die de bijzondere aanvragen in behandeling neemt. Regelmatig helpt hij ouders van wie Arabisch de moedertaal  is. Soms komen ze uit de geboortestreek van zijn eigen ouders. “Ik volg uiteraard de procedures van Leergeld Den Haag maar onze dienstverlening is niet altijd standaard. Ook al hanteren we termijnen bij bepaalde aanvragen, we wijken er ook wel eens vanaf.  Als de situatie van het gezin erom vraagt, dan zetten we die extra stap. Alleen al omdat ik hun taal spreek, ontmoet ik veel dankbare ouders.” 

Onlangs stond er een meisje aan het loket bij Leergeld Den Haag te wachten, terwijl het kantoor eigenlijk al gesloten was. “Ze zei dat ze met een vraag voor een vriendin kwam, niet voor zichzelf. Het lukte haar niet om de schoolspullenpas te activeren. Toen ik de gegevens van die ‘vriendin' opzocht in de administratie, zag ik dat ik het gezin al wel vaker had geholpen. De moeder is de Nederlandse taal niet goed machtig. Via via was de moeder ooit met Leergeld Den Haag in contact gekomen. Toen ik het aan meisje vroeg waarom de moeder niet zelf was gekomen, durfde ze te bekennen dat zij de dochter was. Haar vraag ging over haar schoolspullenpas. Haar moeder had gezegd: ‘Ga maar naar Leergeld en vraag naar Farouk’. Door het meisje binnen te roepen en aandacht te geven, ontdooide ze. Ze was op de gok naar het kantoor gekomen.”

Farouk denkt dat schaamte een rol speelt om niet met Leergeld Den Haag te bellen of te mailen. “Ik krijg soms het idee dat ouders onze post niet altijd open maken. Bijvoorbeeld als we gezinnen informeren over de schoolspullen, de winterkleding of een HTM-abonnement. Als ouders dan niet reageren, lopen ze deze hulp mis. Dat is jammer. Als het gezin gebruik maakt van de voedselbank, dan hoeft het geen eigen bijdrage te betalen voor een fiets of computer. Maar ouders moeten het wel zelf aangeven en in actie komen.”    

Farouk is groot voorstander van het persoonlijk spreken van de ouders. “Mijn ervaring is dat als je iemand aan de telefoon spreekt, je niet het hele verhaal hoort. Wanneer iemand de moeite neemt om naar Leergeld Den Haag te komen, ook zonder afspraak, dan nemen we de tijd voor je. Ouders face to face zien en naar ze luisteren is belangrijk. Wij zijn uniek met wat we voor de kinderen met een Ooievaarspas allemaal doen. Dat is waardevol voor het gezin. Je doet ze een groot plezier.”

(N.b. De persoon op de foto is niet degene uit het verhaal.)  

 

 

Omringd door hun vaders, moeders, tantes, oma’s, broertjes en zusjes wachtten de 24 spelers van team Leergeld Den Haag gespannen af wat ging komen. De perskamer van ADO Den Haag was nauwelijks groot genoeg om aan iedereen een plek te bieden. Wat waren het overweldigende minuten voor de jongens en meisjes, voordat Julian van ADO Den Haag in de Maatschappij het woord nam. Geflankeerd door de jeugdtrainer en zijn assistent legde Julian uit waarom de deelnemers aan het project Leven als een ADO-prof naar het Cars Jeans Stadion waren gekomen. Maandag 4 oktober ondertekenden de deelnemers hun contract en kregen ze het clubtenue. De officiële start van het project.

Applaus

Drie aan drie kwamen de spelers naar voren en mochten achter de tafel op het podium plaatsnemen. Voor iedere speler lag er een contract en na het zetten van de handtekening volgde het fotomoment met clubshirt. De spanning gleed langzaam van hun gezichten, toen het applaus van de teamgenoten en alle aanwezige familie en vrienden de ruimte vulde. Nog steeds overdonderd van alle indrukken, zag je in de ogen langzaam ook opluchting en blijdschap ontstaan. Hier werden dromen van kinderen werkelijkheid.

Eenheid

Wat er zich in die perskamer afspeelde was niet zomaar een bijeenkomst. Door de opstelling, het hoge podium met mensen van ADO Den Haag en alle ouders en familieleden rondom hen, waren de 24 jongens en meisjes het middelpunt van de kring. Het gevoel van verbinding en eenheid hing in de ruimte. Dat dit bij de ouders en de kinderen een diepe indruk achterliet, was te lezen in de berichtjes in de groepsapp. 

Na afloop van de contractondertekening werd de groep nog rondgeleid door het stadion. Bij het afscheid kregen de 24 spelers en speelsters een goody bag mee van Leergeld Den Haag. 

Op 25 oktober traint team Leergeld Den Haag op Sportcomplex Prinses Irene.  

Dailindy wenst jullie succes!

https://youtu.be/8stjHeD0h-I

Media-aandacht

Luister hier naar het radio-interview dat Don gaf aan FunX

 

 

Soms loopt de materialenvoorziening voor kinderen met een Ooievaarspas niet ideaal. Dat merkte Joyce toen een gezin bij Leergeld Den Haag aanklopte in verband met een wedstrijdshirt voor hun dochter. “De ouders wilden met de waardebon van Leergeld Den Haag het volleybalshirt afrekenen, maar de vereniging maakt gebruik van een externe webshop. Die betaalconstructie is niet berekend op onze manier van werken: met waardebonnen. In de praktijk geeft dat best wel eens problemen. Dan lenen ouders bijvoorbeeld geld van familie zodat ze online toch een aankoop voor hun kind kunnen doen. Achteraf vragen ze ons dan of ze dat bedrag mogen declareren. Maar dat doen wij niet, omdat we uitsluitend hulp in natura bieden.”

Omdat Leergeld Den Haag maatwerk wil leveren, wordt er natuurlijk een oplossing gezocht. “In het geval van het volleybalshirt voor dit meisje van 9 hebben wij de bestelling en de betaling gedaan. Het gaat om een wedstrijdshirt met nummer. Dat hebben volleybalsters nodig om mee te mogen doen aan een wedstrijd. Zonder zo’n shirt zou dit meisje aan de kant zitten en dus niet mee spelen. Of een shirt van iemand anders lenen. Dan ben je letterlijk anders dan de rest van je teamgenoten en hoor je er niet bij.”

Toen Joyce de ouders belde dat het shirt opgehaald kon worden, waren de ouders enorm blij. “Nu kan hun kind aan wedstrijden meedoen. Wat is er mooier als een kind de sport kan doen wat ze het liefst doet. Ik denk dat er clubs zijn die zich niet helemaal realiseren hoe belangrijk dat is. Het is natuurlijk prima om sportkleding in prijs toegankelijk te maken door met een webshop te werken. Als een club meedoet met de Ooievaarspasregeling, dan moet het aankoopsysteem ook wel aansluiten op de praktijk. Als ouders hier tegenaan lopen en dit van te voren met Leergeld Den Haag bespreken, dan kunnen we alsnog besluiten om de gemaakte kosten te vergoeden. Gelukkig kunnen we die uitzondering dan maken: omdat we gelijke kansen willen bieden voor ieder kind.”

Naar aanleiding van dit voorval hebben volleybalvereniging Sovicos en de webshop een oplossing bedacht voor kinderen met een Ooievaarspas. "De leverancier van sportmaterialen verstrekt unieke codes aan de sportclub. Leden met een Ooievaarspas kunnen met deze unieke code een clubshirt bestellen. Leergeld Den Haag vergoedt rechtstreeks aan de leverancier. Een mooie oplossing voor iedereen."      

  

“Zo maken we Den Haag een betere plaats.”

 Haagse Jeugdlintjes bij Diligentia met burgemeester Jan van Zanen 2021

Volslagen verrast en overvallen voelde Sems Anar Mammadov zich, toen hij op 2 september uit de rij wachtenden voor Diligentia werd gehaald. Door zijn moeder en zusje meegelokt voor een interview, hoorde de achtienjarige vwo-leerling, dat hij een van de 24 jongeren was die een Haags Jeugdlintje zou krijgen. “Ik had me gelukkig wel netjes aangekleed, maar ik raakte in paniek. Ik wist niks en was niet voorbereid. Moet ik nu een speech geven, schoot er door m’n hoofd. Pas toen viel het kwartje.”

Het Haags Jeugdlintje werd door burgemeester Jan van Zanen uitgereikt aan jonge actieve Hagenaars die zich belangeloos hebben ingezet voor een ander en voor de stad. Anar kreeg deze erkenning voor zijn inzet voor de Haagse Raad van Kinderen. “Ik zit nu drie jaar in de Raad. Dit jaar ben ik 18 geworden en ga aan het eind van dit jaar plaatsmaken voor een ander. De Haagse Raad van Kinderen denkt na over wat jongeren belangrijk vinden. Dat bespreekt de Raad dan met de gemeente, de wethouder en ambtenaren. Via de Raad zet je je in voor gezinnen en kinderen die het minder hebben. We betrekken het perspectief van de kinderen die het zelf ervaren. Zo hebben we advies gegeven over huiswerkbegeleiding en meer creativiteit in de stad.”

Verblijfsvergunning

Over zijn opvolger of opvolgster maakt Anar zich weinig zorgen. “We hebben een filmpje gemaakt om nieuwe raadsleden aan te trekken. Het is goed dat er wordt gewisseld en er nieuwe kinderen in de Raad komen. Zij zorgen voor andere ideeën. Iedereen heeft zijn eigen beeld van de maatschappij. Dat heeft ook te maken met je achtergrond. Dan is het juist goed om zoveel mogelijk verschillende visies bij elkaar te brengen.” 

Anar is dan wel geboren in Den Haag, tijdens zijn jonge jaren heeft hij in verschillende AZC’s gewoond. “Mijn moeder komt uit Azerbeidzjan. Van mijn 5de tot mijn 12de wisten we niet zeker of we in Nederland mochten blijven. Zolang je op een AZC verblijft, heb je geen eigen plek. In afwachting van de procedure verhuisden we van de ene plek naar de andere, door heel Nederland. Eindelijk, in 2015, kregen we een verblijfsvergunning. Dankzij het doorzetten van mijn moeder vonden we in Den Haag een woning. Anders was ik in Friesland komen wonen. Thuis spreken we met onze moeder Azerbeidzjaans. Mijn zusje en ik spreken onderling Nederlands. Ik denk ook in het Nederlands en we verbeteren elkaar als we fouten maken.”

Overgangsgevoel

Via een contactpersoon bij de gemeente Den Haag hoorde het gezin van Anar over Leergeld Den Haag. “Dat was in 2016. Bij het huisbezoek werd mij direct gevraagd of ik in de Haagse Raad van Kinderen wilde. Leergeld Den Haag is al zo’n vijf jaar een enorme steun voor ons. Nu ik 18 ben, is dat allemaal veranderd. Eerst dacht ik dat het niet veel uitmaakte. Tot ik me besefte dat de Schoolspullenpas niet meer voor mij bedoeld was. Daar was ik jarenlang mee vertrouwd geraakt. Nu moet ik opeens ook betalen voor mijn zorgverzekering. Zo zijn er meer dingen die je niet automatisch weet. Die worden je niet verteld. Over het inschrijven voor een woning omdat de wachttijden lang zijn. Leergeld Den Haag zou kunnen zorgen voor een overgangsgevoel, zodat die verandering minder plotseling is. Iets met een afscheidspakket. Zo ontdekte ik dat LinkedIn handig is om een netwerk te bouwen. Je verzamelt connecties en vergroot de kans op het vinden van werk. Jongeren goed en op tijd informeren is erg belangrijk.”

Economieprofessor

Over zijn toekomst is Anar heel uitgesproken. “Ik wil professor in de economie worden. Dat is mijn ambitie. Om me vast voor te bereiden op een studie na mijn middelbare school, ga ik een pre-university college volgen. Dit programma wordt gegeven door de Universiteit Leiden en is in het Engels. Verschillende docenten vertellen dan over hun vak. Later wil ik dan de kennis die ik heb weer doorgeven als leraar. Ik vind het echt fijn dat de school weer open is. De fysieke lessen helpen je echt meer dan alles alleen online volgen.”

Naast zijn school en de Raad van Kinderen heeft Anar een bijbaantje bij AH als vakkenvuller. “Soms sta ik bij de bakkerijafdeling of zit achter de kassa. Die afwisseling maakt het leuk. Misschien dat ik ooit nog eens de politiek in ga. Om op te komen voor mensen die niet gehoord worden. Tijdens de uitreiking van het Haags Jeugdlintje hoorde ik van veel andere organisaties en kinderen die zich daarvoor inzetten. Het zorgen voor ouderen of hoe we Den Haag met elkaar schoonhouden. Ik was blij om dat ook eens te horen. Ik zet me ook graag ergens voor in. Zo maken we Den Haag een betere plaats!”